امروز بهانه ودستاویزی برای مصرف ندارم
سعی می کنم عاجزانه قدم یکم را به اجرا بگذارم
اماتا وقتی ریشه بیماری من ترسِ است
بیماری هم بهانه ودستاویز را برایم درست می کند،،،باید هر وقت رو به بهانه ودستاویز ها آوردم آنهاراشناسایی کنم واقرار کنم،،،
مثلا:::ترس دارم زندگی ام را به خدا بسپارم،،،
می گویم خدا به اندازه من به فکر خودم نیست،،،،خودم باید همه کارها را درست کنم،،،
ترس دارم تراز قدم چهارم بنویسم،،،،می گویم به حال بدیش نمی ارزدگذشته ام یادواور می شود،،،،داغ دلم تازه می شود،،،
ترس دارم یک نقص مثل::: غرور،،، یا پرخاشگری در پرهیز بگذارم ،می گویم توسری خور می شوم،،،،،دیگران ازت سوء استفاده می کنند،،،
کلا بیماری با من حرف می زندوتوجیه وبهانه را
برایم درست می کند،،
باید بها ندهم ،راجب به آن صحبت کنم تا برملا بشود وبه مرحله اجرا در نیاید...
بهانه و دست آویز یعنی دلایلی که بیماری برای ما در بخش انکار ثبت و ضبط می کند تا بر اساس زمان و موقیعت های مناسب از آنها استفاده کند،،،.
چسبیدن به آنان و استفاده ابزاری از این گونه دلایل که از انکارو افکار بیمارگونه ما نشات وسرچشمه می گیردسند لغزش ما را امضاء می کند،،،
افکار بیمارگونه این بهانه ها را منطقی واصولی جلوه می دهد و ما را ترغیب به انجام آن می کند،،،.
هرکاری که خارج از اصول برنامه باشد بهانه ودستاویز است ودر ماورای فکروپس ذهن من وجود دارد و من می بایستی با استفاده از اصول برنامه وصداقت کامل انها را در زمان حال شناسایی و آشکارشان کنم،،،
بهانه ودستاویز فقط مصرف مواد نیست بلکه نواقص من هم است،،، درست است من عضو قدیمی هستم اما دلیل بر این نیست که جلسه نروم ،،،، مشورت ومشارکت نکنم،،،، تماس با راهنما نداشته باشم ،،،، خدمت نکنم،،،، قدم هایم کار یا متوقف کنم ،،، وتراز روزانه از خودم نگیرم،،،وخیلی چیزهای دیگر،،، همه این ها باعث می شود که من لغزش کنم فرقی نمی کند در چه سن پاکی هستم ،،،با بیماری که من دارم همیشه دنبال یک فرصت هست که من را غافل گیر کند بنابر این من باید همه جا اصول برنامه را در زندگیم به اجرا وپیاده کنم،،،
اگر امروز در برابر بهبودی و تغییر کردن مقاومت می کنیم دال ودلیل بر این است که هنوز در درون خود بهانه یا دست آویزی داریم که بایستی این گونه بهانه ها و دست آویزهارا شناسایی کنیم و با اصولی چون: مشورت،،،، صداقت، تسلیم و روشن بینی آنها را رفع کنیم...
سعی می کنم عاجزانه قدم یکم را به اجرا بگذارم
اماتا وقتی ریشه بیماری من ترسِ است
بیماری هم بهانه ودستاویز را برایم درست می کند،،،باید هر وقت رو به بهانه ودستاویز ها آوردم آنهاراشناسایی کنم واقرار کنم،،،
مثلا:::ترس دارم زندگی ام را به خدا بسپارم،،،
می گویم خدا به اندازه من به فکر خودم نیست،،،،خودم باید همه کارها را درست کنم،،،
ترس دارم تراز قدم چهارم بنویسم،،،،می گویم به حال بدیش نمی ارزدگذشته ام یادواور می شود،،،،داغ دلم تازه می شود،،،
ترس دارم یک نقص مثل::: غرور،،، یا پرخاشگری در پرهیز بگذارم ،می گویم توسری خور می شوم،،،،،دیگران ازت سوء استفاده می کنند،،،
کلا بیماری با من حرف می زندوتوجیه وبهانه را
برایم درست می کند،،
باید بها ندهم ،راجب به آن صحبت کنم تا برملا بشود وبه مرحله اجرا در نیاید...
بهانه و دست آویز یعنی دلایلی که بیماری برای ما در بخش انکار ثبت و ضبط می کند تا بر اساس زمان و موقیعت های مناسب از آنها استفاده کند،،،.
چسبیدن به آنان و استفاده ابزاری از این گونه دلایل که از انکارو افکار بیمارگونه ما نشات وسرچشمه می گیردسند لغزش ما را امضاء می کند،،،
افکار بیمارگونه این بهانه ها را منطقی واصولی جلوه می دهد و ما را ترغیب به انجام آن می کند،،،.
هرکاری که خارج از اصول برنامه باشد بهانه ودستاویز است ودر ماورای فکروپس ذهن من وجود دارد و من می بایستی با استفاده از اصول برنامه وصداقت کامل انها را در زمان حال شناسایی و آشکارشان کنم،،،
بهانه ودستاویز فقط مصرف مواد نیست بلکه نواقص من هم است،،، درست است من عضو قدیمی هستم اما دلیل بر این نیست که جلسه نروم ،،،، مشورت ومشارکت نکنم،،،، تماس با راهنما نداشته باشم ،،،، خدمت نکنم،،،، قدم هایم کار یا متوقف کنم ،،، وتراز روزانه از خودم نگیرم،،،وخیلی چیزهای دیگر،،، همه این ها باعث می شود که من لغزش کنم فرقی نمی کند در چه سن پاکی هستم ،،،با بیماری که من دارم همیشه دنبال یک فرصت هست که من را غافل گیر کند بنابر این من باید همه جا اصول برنامه را در زندگیم به اجرا وپیاده کنم،،،
اگر امروز در برابر بهبودی و تغییر کردن مقاومت می کنیم دال ودلیل بر این است که هنوز در درون خود بهانه یا دست آویزی داریم که بایستی این گونه بهانه ها و دست آویزهارا شناسایی کنیم و با اصولی چون: مشورت،،،، صداقت، تسلیم و روشن بینی آنها را رفع کنیم...
